خب تو این پست میخوام راجع به مصاحبه و نظر خودم بنویسم این نظر شخصی منه و حق دارم ابراز نظر کنم هر کسی نمیپسنده نیاد و نخونه .

من با دوسه تا از دوستانم که مدیران میانی موفقی در چند  شرکت رقیب دایتی در فارس و کشور بودند با هم مدارکمونو فرستادیم ، در وهله اول میخواستیم یه جوری وارد این دژ بشیم که به شدت ازش محافظت میکنند و بدور از تبلیغاتی که راه انداخته اند ببینیم اونجا واقعا چه خبره ، حتی یکبار که تصادفا وارد خط تولید دایتی شدیم بلافاصله ده نفر آدم محترمانه مارا به محل مناسب هدایت کردند اتفاقا خود من چند ماه قبل از این جریان در استان فارس نمونه شده بودم .

هیچکدام از ما حاضر نبودیم در صورت قبولی احتمالی برای کسی مفت و مجانی کار کنیم و تازه نوبت میرسید به چک و چونه بر سر قرارداد کاری احتمالی . جالب اینجاست که از اون جمع چند نفره که الان هر کدوم مقام مهمی در شرکتشون دارند حتی یکنفر هم دعوت بکار نشد حتی اونهایی که مثل من متلک ننداخته بودند . یکی دو هفته بعد از مصاحبه از طریق دوستانی که در دایتی داشتیم فهمیدیم که این کار بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته .

به ما آموخته اند که وقتی میخوای وارد مبحث منابع انسانی بشی باید به تخصص اهمیت بدی در غیر اینصورت حتی در صورت موفقیت طرح هزینه آموزش و منابع انسانی بسیار بالا میره هرچند که استثنائات همیشه وجود داره اما در اغلب موارد اینطور نیست که بری لیسانس مامایی بیاری بدون تجربه کاری با یه دوره چهار ماهه تبدیلش کنی به یک مدیر فروش موفق . و مصاحبه هم روشهای گوناگون داره از مصاحبه انفرادی تا گروهی و مصاحبه باز و بسته و خیلی تکنیکهای دیگه بجز مصاحبه هست که باید ازشون استفاده کرد تازه مصاحبه کننده باید خوش برخورد باشه نه اخمو و بتونه اعتماد طرف مقابل را بدست بیاره که من هیچکدوم از این شرایط را ندیدم مگر یکنفر آدم میتونه طی چند روز بدون افزایش ضریب اشتباه یا تاثیر پذیری از مصاحبه شونده قبلی و بعدی، چندصد نفر را مورد ارزیابی قرار بده ؟ حداقل من یکی تو هیچ منبع معتبر علمی چیزی در این مورد ندیدم البته ادعای پروفسور بودن هم ندارم اما در حد خودم چهارتا کلمه خوندم و هنوز هم مشغول تحصیل هستم . حالا بجای فحش دادن اگر نظرتون با من متفاوت هست لطفا نقد علمی کنید .

من اعتقاد دارم اگر کسی را برای مدیر شدن میاری ضمن توجه به سوابقش باهاش بحث علمی کن ازش طرحهای احتمالی و ایده هاشو بپرس نه اینکه چه رنگی دوست داره چه حیوانی دوست داره اگر هم این سوالها برای مسایل روانشناسی فرد مصاحبه شونده است باید توسط یک تیم روانشناس صنعتی و سازمانی طی چند روز انجام بشه نه با یک جلسه کوتاه . این چیزی که ما دیدیم در مثل شبیه یک دادگاه بود که قاضی و دادستان و وکیل مدافعش همه یکنفر بودند حالا من ادعای سواد ندارم اما یکمی فکر کنید این روش آیا بهترین روش ممکن و بی عیب تر از همه بود؟

بعضی از جوابها هم خیلی جالب بود مثلا یه خانمی بود لیسانس الهیات داشت تو مصاحبه گفت من برای رضای خدا اومدم کار کنم تابلو بود اونجارو با منبر اشتباه گرفته یا خیلیا حیوان مورد علاقه خودشونو گاو و گوسفند معرفی کردن در حالیکه درصد زیادی از ما هستیم که در شرایط عادی گاو و گوسفند حیوان مورد علاقمون نیست . و دیگه اینکه درصد بالایی از افراد اون جمع بیکار بودند .

در پایان مصاحبه جلوی همه ازشون پرسیدم تا حالا شما سوال کردید و ما جواب دادیم حالا یه سوال هم ما میکنیم شما جواب بدید، استراتژی و اهداف بزرگ شرکت شما چیه ؟ انگار به جناب آقای پروفسور برخورد و پس از مقداری مکث با همون حالت اخموش فقط جواب داد: “می خواهیم بزرگترین شرکت ایران باشیم”

اشکال دیگه ای که من دیدم این بود که بعد از اومدن این آقای پروفسور ، شرکت زرین غزال یکسری از نیروهای خوب خودش را از دست داد نمونه اش یکی از دوستانی بود که واقعا سیستم انبار دایتی را متحول کرد اما با اومدن این آقا از اونجا رفت و الان در یکی از شرکتهای بین المللی تهران کار میکنه .

در حال حاضر من مدیر کارخانه یکی از شرکتهایی هستم که با خود شرکت دایتی هم کار میکنه و هر از چند گاهی هم جلسه ای با چند تن از مدیران و از جمله خود آقای ابراهیمی مدیر عامل داریم .

حالا اگه واقعا همه این مطالب را خوندید و باز هم میگید من توهین میکنم با آغوش باز پذیرای فحشهای آبدار و مشت های گره کرده شما هستم .

بیش از یکسال هست که من به این وبلاگ سر نزدم چون هم گرفتار درس هستم و هم گرفتار کار  و جهت اطلاع بعضی از دانشمندان این دلیل بر کله پا شدن نیست

قصد نداشتم چیزی در جواب کامنتهای صمیمانه دوستان عزیز که اغلب از یک آدرس IP استفاده میکنند بدم اما انگار اونا دست بردار نیستند واسه همین باید یه چند نکته ای را به عرض این دانشمندان عزیز برسونم:

یه چیز برام جالبه اونم اینه که من گزارش مصاحبه خودمو فردای همون روز مصاحبه با استاد ، دکتر ، پروفسور ، دانشمند و عالم دهر سید صدرالدین نجاتی گیلانی (مد ظله العالی) نوشتم پس در اونموقع هنوز از نتیجه مصاحبه خبردار نبودم و نمیدونم این کاشفان فروتن شوکران و این دوستانی که سرو کله اولین کامنت محبت آمیزشون شش ماه بعد از این نوشته پیدا شده چطور به این نتیجه رسیده اند که چون من در مصاحبه قبول نشدم اصطلاحا زورم گرفته و به قول بعضیاشون سایت خاله زنکی راه انداختم (جهت اطلاعتون به اینجا میگن وبلاگ نه سایت).و جالبتر اینکه چند روز بعدش که از من جوابی دریافت نکردند نتیجه میگیرند که من کم آورده ام .

من هیچ کجای این وبلاگ به این آقای پروفسور شما توهین نکردم کدوم یکی از کلمات من مصداق توهین به حساب میاد؟ اگه بحثتون سر کامنتهاست برید یقه نویسندشو بگیرید به من چه ؟ در ضمن اون آقای نجاتی که تو کامنتها در موردش بحث کردن این یکی نیست و در هر صورت زندگی شخصی هر کسی با خودشه من کاری به زندگی شخصی این آقا یا اون آقای پروفسور ندارم باز هم تکرار میکنم من فقط شرح مصاحبه خودمو نوشتم (باز ننویسید کم آوردی) .

چند تا کامنت هم نوشته بودند ما از ایشون درس زندگی یاد گرفتیم خب مبارکتون باشه اگه میخواستم دوباره زندگی کردن یاد بگیرم دوباره میرفتم مدرسه . با سوابقی که دارم حتی در صورت قبول شدن هم حاضر نبودم سه چهار ماه مفت و مجانی برای کسی کار کنم تازه بعدش معلوم نباشه چی میشه .

گیریم که این آقای پروفسور صدتا مدرک و سند دکترا داشته باشند من فقط نوشتم سابقه ای از ایشون ندیدم و پیدا نکردم شما که خیلی به ایشون ارادت دارید به جای فحش دادن حداقل لینک یکی از مقالاتشون رو برام میفرستادید اقلا Abstract یکی از مقالات ISI ایشون رو برام میفرستادید تا به راه راست هدایتم کنید شخصیت به این مهمی حتما چندتا مقاله تو مراجع معتبر علمی باید داشته باشه یا نه ؟

یکی دیگه از دوستان هم از فرط قرمز شدن نوشته برید فوتبالتونو بازی کنید،آخه عزیز من … چه ربطی به شقیقه داره ؟

چند تا کامنت جالب دیگه نوشته بودن اگه این آقا دکتر نباشه یعنی این همه آدم متوجه نشدن و تو یکی کشفش کردی ؟ در جواب باید بگم من نگفتم ایشون دکتر و پروفسور نیست بلکه گفتم اگر هم باشه من سابقه یا مقاله ای از ایشون ندیدم تازه یادتون باشه که در این مملکت میشه با فوق دیپلم و دیپلم دکترا داشت و سالیان سال استاد دانشگاه بود و حتی به مقام وزارت هم رسید که به این کار میگن کردانیزاسیون(Kordanization) پس خیلی از این بابت نگران نباشید .

چون این پست طولانی شد بقیشو تو پست بعدی می نویسم

به قول نويسنده وبلاگ راوي: “اجازه از ناشر و نویسنده و مترجم در این سیستم نداریم، این یک حرکت غیرانتفاعی است و من در هر دادگاهی از آن دفاع می کنم. قرار نیست یک ریال از این کار درآمد ایجاد شود، اینکار مثل تاسیس یک کتابخانه است که هزاران نفر یک نسخه از کتاب را می خوانند! اگر به ناشر و نویسنده ای دسترسی داشتید و اجازه گرفتید ، چه بهتر! و گرنه این حرکت بیشتر جنبه یک ارگان خیریه فرهنگی را دارد! پس عذاب وجدان نگیرید! قشر نویسنده و مترجم به علت نگاه فرهنگی شان به کتاب، این قضیه را به زیبایی می پذیرند”.

به نظر من اين كار به نوعي به گسترش فرهنگ كتابخواني هم كمك خواهد كرد و شايد يك فرد عادي با شنيدن مطالب يك كتاب نسبت به خريد نسخه چاپي آن هم ترغيب شود.

درودي دگرباره بر دوستان و خوانندگان و شادباش نوروزي به همگي.اميدوارم همه سالم و شاد باشند.

معمولا هر كسي نوشته اول سال جديدش را در مورد شاديهاي نوروزي و رفت و آمدها و تبريكات مينويسه اما براي من اتفاقي افتاد كه مجبورم اولين نوشته سال را با غم بنويسم.

در شركت قبلي كه تا همين بيست روز پيش درآن كار ميكردم،كارگري داشتم به نام علي اصغر غني،اين بابا چند ماه بعد از شروع به كار من به اين شركت اومد و كلا من با همه پرسنل از كارگر گرفته تا مدير دوست بودم.با من درد دل مي كردند و اگر كمكي از دستم بر مي آمد براشون انجام مي دادم و همشونو دوست داشتم.اين اصغر آقا حدود 28 سال داشت از اون قشر ساده و آسيب پذير از همونهايي كه هميشه زير خط فقر زندگي كرده اند و با مفهوم نداري كاملا آشنا هستند.با زن و بچه خودش همون حوالي كارخانه خارج از شهر زندگي مي كرد يه بچه داشت كه خيلي هم دوستش داشت براش آهنگ ميگذاشت و اون بچه هم تو دنياي كودكي خودش عشقش رقصيدن بود.اين بچه الان حدود سه سالشه.خلاصه اين اصغر آقاي ما آدم شوخي بود هميشه هم حين كار با موبايلش مشغول گوش دادن آهنگهاي دلم ديمبو بود. خواننده هايي مثل سندي و غيره.كلا پسر خوبي بود قبل از عيد كه من اونجارو ترك كردم ديگه خبري ازش نداشتم تا اينكه روز قبل از عيد به من خبر دادند كه سوار موتور بوده و تند هم ميرانده كه با يه ماشين تصادف ميكنه از بخت بد كلاه ايمني هم سرش نكرده بود.همه چيز دست به دست هم داد تا اين بيچاره مرگ مغزي بشه و بره تو كما از اونجايي هم كه تو اين مملكت اگه پول نداشته باشي و سر و كارت به بيمارستان بيفته سالم هم كه باشي جنازه برميگردي بعد از دوروز كه زير دستگاه بود مرگش را اعلام كردند وماجرا به همين سادگي و سرعت تمام شد.باورم نميشد به همين راحتي در سن 30 سالگي رفت و زن و بچه اش تنها و بي سرپرست ماندند.مرگش متاثرم كرد.من بيشتر نگران خانواده اصغرم كه چي به سر اون زن و بچه خواهد آمد.اين بچه بدون سايه پدر چگونه بزرگ خواهد شد؟نميدونم.با خودم فكر ميكردم ما خيلي وقتها قدر داشته هامونو نميدونيم تا وقتي كه از دستش ميديم اونوقت داد و فغانمون به آسمون ميره.
اين هم چندتا عكس از اصغر آقاي ما و پسرش در شركت پارس نوش.روانش شاد باد.

يه چند وقتي نبودم و به وبلاگ سر نزدم.عجبا اين بحث دايتي و زرين غزال و پروفسور نجاتي به كجا كشيد و تا روابط شخصي آقاي نجاتي پيش رفت.من فقط گزارش مصاحبه خودمو نوشته بودم و فكر اينجاشو ديگه نميكردم به هر حال بناي ما كه از اول بر نرفتن به دايتي بود وگرنه سر به سر اين جناب پروفسور نجاتي نميگذاشتيم.منم حس فضوليم گل كرد و شروع كردم دنبال سوابق اين آقا گشتن جالب اينجاست كه در سايتهاي فارسي كلي سوابق از ايشون هست اما وقتي وارد سايت دانشگاههايي كه به گفته منابع فارسي موجود، ايشون توش تدريس ميكرده شدم هيچ سابقه اي از اين جناب پروفسور سيد صدر الدين نجاتي گيلاني(دامت بركاته) پيدا نكردم.شايد هم من بلد نبودم بگردم ان شاء الله كه پروفسوره اونم از نوع فرنگ ديده.

تجربه بدي نبود يه پروفسور را پيچوندن حال داد.اين هم عكسي از مرحوم مغفور جنت مكان خلد آشيان شادروان زنده ياد Anomalocaris الفاتحه……

ماهی کوچک تنها غذای ماهی بزرگ بود و دانشمند به آن غذای دیگری نمی داد… او برای خوردن ماهی کوچک بارها و بارها به طرفش حمله کرد، اما هر بار به دیواری نامرئی می خورد. همان دیوار شیشه ای که او را از غذای مورد علاقه اش جدا می‌کرد .

بالا خره بعد از مدتی از حمله به ماهی کوچک منصرف شد. او باور کرده بود که رفتن به آن طرف آکواریوم و خوردن ماهی کوچک کاری غیر ممکن است.

دانشمند شیشه وسط را برداشت و راه ماهی بزرگ را باز کرد؛ اما ماهی بزرگ هرگز به ماهی کوچک حمله نکرد. او هرگز قدم به سمت دیگر آکواریوم نگذاشت و از گرسنگی مرد. می‌دانید چرا؟

آن دیوار شیشه ای دیگر وجود نداشت، اما ماهی بزرگ در ذهنش یک دیوار شیشه ای ساخته بود . یک دیوار که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود؛ آن دیوار باور خودش بود. باورش به محدودیت. باورش به وجود دیوار. باورش به ناتوانی.

ما هم اگر خوب در اعتقادات خودمان جستجو کنیم، کلّی دیوار شیشه ای پیدا می کنیم که نتیجهء مشاهدات و تجربیات ما است و بسیاری از آنها هم وجود خارجی ندارند و فقط در ذهن خود ما ساخته شده‌اند

.